1هدف: پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی آموزش مهارت خود کنترلی مبتنی بر مدرسه بر  سرسختی و خودکار آمدی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول انجام شد.روش: این پژوهش از نوع مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون –پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر قم بود که 30 نفر از دانش آموزان یکی از مدارس ناحیه یک شهر قم  با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه 15نفری به صورت کاملا تصادفی دسته بندی شدند. دانش آموزان گروه آزمایش در 8 جلسه 80 دقیقه ای برنامه آموزش خود کنترلی مبتنی بر مدرسه شرکت کردند و گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. قبل و بعد از اجرای مداخله  و در مرحله پیگیری، هر دو گروه با استفاده از مقیاس سرسختی روانشناختی لانگ و گولت (2003)  و  مقیاس  خودکار آمدی کودک و نوجوان ((SEQ-C  مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار spss-22 و از طریق آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شد.یافته ها:  نتایج نشان داد که آموزش مهارت خود کنترلی مبتنی بر مدرسه تاثیر معناداری بر افزایش سرسختی روانشناختی و خود کار آمدی دانش آموزان دارد (01/0 P<). .نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر بیانگر آن بودند که آموزش مهارت خود کنترلی مبتنی بر مدرسه می تواند به عنوان مداخله ای موثر در افزایش سرسختی روانشناختی و  خود کار آمدی در دانش آموزان باشد

1هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین خلاقیت بر اساس خودمدیریتی و خودکارآمدی خلاّق با میانجیگری درگیری تحصیلی در دانش آموزان دبستانی دارای مشکلات یادگیری صورت پذیرفت. روش: از نوع توصیفی همبستگی با طرح تحلیل مسیر در قالب معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دچار مشکلات یادگیری دبستان های شهر اراک در سالتحصیلی 1401-1400 بودند که از بین آنها 200 دانش آموز دختر و پسر (هر جنس100 نفر) با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های کلورادو، خلاقیت، خودمدیریتی هاوتون و نک، خودکارآمدی خلاّق، و درگیری تحصیلی بود که توسط معلمان و والدین دانش آموزان دچار مشکلات یادگیری تکمیل گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضرایب همبستگی پیرسون، و تحلیل مسیر در نرم افزار SPSS و AMOS آنالیز گردید. از روش مدل یابی معادلات ساختاری برای بررسی برازش مدل پژوهش استفاده شد. نتایج: یافته ها نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. همچنین ضرایب بیانگر اثر معنادار خودکارآمدی خلاق به همراه ابعاد خودمدیریتی بر درگیری تحصیلی و خلاقیّت معنادار بود. به این معنی که با افزایش خودکارآمدی خلاق و خودمدیریتی تغییر مثبتی در میزان درگیری تحصیلی و خلاقیّت دانش آموزان دارای مشکلات یادگیری بوجود می آید. لذا روابط بین متغیرهای مدل ترسیم شده در این پژوهش، مورد تأیید قرار گرفت. بحث و نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که خودکارآمدی خلاق و ابعاد خودمدیریتی از طریق افزایش درگیری تحصیلی اثر مثبتی بر افزایش خلاقیّت دارند.

زمینه و هدف: مشکلاتی که بیماران پس از جراحی استومی روده ای با آن ها مواجه می شوند، می تواند منجر به اختلال در سازگاری و خودکارآمدی آن ها شود. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این دو متغیر دارای اثرات متقابل هستند. این مطالعه با هدف تعیین همبستگی بین سازگاری و خودکارآمدی بیماران دارای استومی روده ای انجام گرفته است.روش بررسی: این مطالعه توصیفی همبستگی در مورد 76 نفر از بیماران دارای استومی روده ای که در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1394 بستری بودند، به شیوه نمونه گیری در دسترس انجام یافت. ابزار پژوهش پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی و بیماری، مقیاس خودکارآمدی استومی و پرسشنامه سازگاری با استومی بود. تجزیه و تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS v.19 و با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی انجام یافت.یافته ها: آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین ابعاد سازگاری: پذیرش (p<0.001، r=0.518)، اشتغال ذهنی با اضطراب (p<0.001، r=0.438)، تعامل اجتماعی (p<0.001، r=0.488) و خشم (p<0.001، r=0.384) با میانگین نمره خودکارآمدی ارتباط خطی مثبت و معناداری وجود دارد. آزمون رگرسیون چندگانه نشان داد که بعد تعامل اجتماعی و پذیرش، همبستگی معناداری با خودکارآمدی بیماران دارد.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که ابعاد تعامل اجتماعی و پذیرش سازگاری در ارتباط با خودکارآمدی، دارای بیش ترین اهمیت است. بنابراین توصیه می شود در مراقبت از بیماران دارای استومی به خصوص در ماه های ابتدایی پس از جراحی، با طراحی و اجرای مداخلات آموزشی و حمایتی مناسب، به سازگاری بیماران با ظاهر فیزیکی استومی و حفظ تعاملات اجتماعی آن ها کمک شود.

1زمینه و اهداف: سلامت ‎معنوی یکی از ابعاد بسیار مهم در سلامت ‎انسان که باعث افزایش توان سازگاری فرد می شود. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط سلامت‎ معنوی با خودکارآمدی دانشجویان پرستاری یک دانشگاه نظامی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی (توصیفی-تحلیلی) در سال 1401 در یک دانشگاه نظامی منتخب شهر تهران انجام شد. 220 دانشجوی مقطع کارشناسی پرستاری به روش سرشماری وارد مطالعه شدند که در نهایت 190 دانشجو مطالعه را تکمیل کردند. ابزار گردآوری داده‎ها شامل پرسشنامه اطلاعات فردی، پرسشنامه سلامت‎ معنوی الیسون و پالتزیون و پرسشنامه‎ خودکارآمدی ‎عمومی ‎شرر بود. یافته ها: میانگین سلامت‎ معنوی (6. 72±75. 27) و خودکارآمدی (6. 5±47. 92) دانشجویان ‎پرستاری در سطح متوسط بود. بین سلامت معنوی و خودکارآمدی دانشجویان پرستاری رابطه مثبت معناداری وجود داشت (0. 001>p و 0. 313=r). همچنین، بین خودکارآمدی با ترم تحصیلی (0. 001=p و 0. 238=r) و سن (0. 001=p و 0. 248=r) دانشجویان پرستاری رابطه مثبت معناداری وجود داشت. بین متغیر سلامت معنوی با هیچکدام از متغیرهای فردی دانشجویان پرستاری رابطه معنادار آماری دیده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه از اهمیت سلامت معنوی در افزایش خودکارآمدی دانشجویان ‎پرستاری حمایت می‎کند. لذا، توجه به ارتقای سلامت‎ معنوی دانشجویان پرستاری جهت افزایش خودکارآمدی آنان توصیه می شود.

این روزها، موضوع فشار روانی ناشی از کار و زندگی در میان عامه مردم، متخصصان ﺁموزشی، متخصصان بهداشت روانی و سایر کسانی که مسوولیت بهزیستی مردم را بر عهده دارند، بسیار مهم بوده و در راس امور قرار دارد. یکی از جنبه های مهم سلامتی، سلامت روانی افراد است. می توان گفت باورهای خودکارآمدی اساس و پایه سلامت روانی است و احساس شایستگی، کفایت و قابلیت کنارآمدن با زندگی را تقویت می کند. تصورات و ادراک فرد از توانایی های خود را خودکارآمدی گویند و این باورهای افراد نسبت به توانایی هایشان، بر تلاش و پشتکار آنها اثر می گذارد (مهدی قراچه داغی، 1373: 34).این پژوهش به منظور بررسی تاثیر آموزش های مهارت های زندگی بر بالا بردن خودکارآمدی عمومی زنان سرپرست خانوار شهرداری شهر تهران در سال 90-89 صورت گرفته است. گروه نمونه در این پژوهش، شامل 220 نفر از زنان سرپرست خانوار تحت پوشش شهرداری شهر تهران است. روش پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل (Pretest-Posttest Randomized Group Design) است و بر مدل تحلیل اکتشافی، کوواریانس مبتنی است و ابزار مورد استفاده این طرح پژوهش «پرسش نامه خودکارآمدی عمومی شوارتزر» بوده است (دلاور، 1383: 83).یافته ها نشان می دهد که بین آموزش مهارت های زندگی بر بالا بردن خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار شهرداری شهر تهران رابطه معنی داری وجود دارد و می توان گفت با آموزش مهارت های زندگی می توان خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار شهرداری شهر تهران را بالا برد.

1هدف این پژوهش تعیین رابطه هوش اخلاقی و خودکارآمدی تحصیلی با میانجیگری درگیری تحصیلی دانش آموزان شهر مهاباد می باشد. روش پژوهش توصیفی- پیمایشی از نوع همبستگی و جامعه آماری نیز کلیه  دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر مهاباد به تعداد 2831 نفر بود که از بین آنان با استفاده از جدول مورگان تعداد 338 نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ای انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد شده هوش اخلاقی لنیک و هیل(2005)، خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (1999) و درگیری تحصیلی فریدیکس و همکاران (2006) بود. نتایج حاصل از آزمون فرضیه ها توسط نرم افزار  spssو pls  و با استفاده از  آزمون های همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج نشان داد که هوش اخلاقی بر خودکارآمدی تحصیلی با میانجیگری درگیری تحصیلی رابطه مثبت و معنی داری دارد(31/0). همچنین نتایج حاکی از این بود بین هوش اخلاقی با مولفه های خودکارآمدی تحصیلی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد(52/0). رابطه هوش اخلاقی با مولفه های درگیری تحصیلی مثبت و معنی دار بود(76/0) و در نهایت درگیری تحصیلی با خودکارآمدی تحصیلی رابطه مثبت و معنی داری دارد(41/0). بنابراین با افزایش هوش اخلاقی و به تبع آن افزایش درگیری تحصیلی می­توان زمینه افزایش خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر مهاباد را فراهم نمود.

1پیش زمینه و هدف: پرستاران پل ارتباطی بین جوامع آسیب پذیر و خدمات مراقبت های بهداشتی هستند و نقش مهمی در ارائه خدمات پزشکی ایفا می کنند و بنابراین، حفظ سلامت روان آن ها اهمیت زیادی دارد. هدف این پژوهش، بررسی مدل مفروض ارتباط بین ذهن آگاهی با خودکارآمدی با نقش میانجی گری تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی در پرستاران بود. مواد و روش کار: روش پژوهش توصیفی آر نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش، 894 نفر از پرستاران بیمارستان های شهر ساری بوده که از این تعداد، 255 نفر با استفاده از روش تصادفی طبقه ای متناسب با حجم جنسیت، انتخاب شدند. سپس پرسشنامه های مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر (GSE-17)، پرسشنامه راهبردهای تنظیم هیجان گراس و جان (ERQ)، پرسشنامه ذهن آگاهی بائر و همکاران (FFMQ) و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (CFI) را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه 27 و AMOS نسخه 24 مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد که ارتباط ساختاری بین ذهن آگاهی با خودکارآمدی در پرستاران با میانجی گری تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی وجود دارد و مدل مفهومی بر اساس داده های پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است (0/907 = CFI، 0/076= RMSEA و 2/843= χ²/df) (P<0/05) (t≠ -1.96-1.96 ). یافته ها نشان می دهند که ذهن آگاهی با خودکارآمدی رابطه مثبت و معنادار (3/571= t و 0/05>p)، ذهن آگاهی با تنظیم هیجان رابطه مثبت و معنادار (2/672= t و P<0/05) ، ذهن آگاهی با انعطاف پذیری شناختی رابطه مثبت و معنادار (8/699= t و 0/05>p)، تنظیم هیجان با خودکارآمدی رابطه مثبت و معنادار (5/414= t و P<0/05)، انعطاف پذیری شناختی با خودکارآمدی رابطه مثبت و معنادار دارند (2/246= t و P<0/05) و تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی نقش میانجی گر کامل در رابطه بین ذهن آگاهی و خودکارآمدی می باشند (P<0/05). نتیجه گیری: ذهن آگاهی و خودکارآمدی با نقش میانجی تنظیم هیجان و انعطاف پذیری شناختی نقش مهمی در بهبود شرایط زندگی شخصی و کاری و همچنین روابط بین فردی پرستاران ایفا می نمایند. بنابراین پرستاران می توانند از این عوامل در جهت رشد سلامت روان بهره ببرند.

زمینه و هدف: کودکان از گروه های آسیب پذیر هستند و دانش و آگاهی مادر نقش مهمی در تحریک تکاملی کودک دارد. کمبود دانش مادران در حوزه های شناختی، عاطفی و اجتماعی تکامل کودک موجب کاهش خودکارآمدی والدین می شود. بنابراین، هدف این مطالعه تعیین تأثیر الگوی توانمندسازی خانواده محور بر خودکارآمدی والدگری مادران در مورد فرآیند رشد و تکامل کودکان نوپا است. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی در سال 1401 به روش نمونه گیری در دسترس 72 نفر از مادران کودکان نوپای بستری در بیمارستان امیرکبیر شهر اراک انتخاب و به روش تصادفی سازی بلوکی به گروه کنترل (36 نفر) و مداخله (36 نفر) تقسیم شدند. گروه کنترل تحت مراقبت معمول بستری بود و در گروه مداخله توانمندسازی خانواده محور در پنج جلسه 60 دقیقه­ای اجرا شد. جمع­آوری داده ها با پرسشنامه­های جمعیت شناختی و خودکارآمدی والدگری قبل، بعد و یک ماه بعد از مداخله انجام یافت. تجزیه و تحلیل داده­ها در نرم­افزار SPSS نسخه 26 با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام یافت. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین نمره خودکارآمدی قبل از مداخله در دو گروه اختلاف معنادار آماری نداشته است (416/0=p). میانگین نمره خودکارآمدی والدگری بعد از مداخله (001/0p<) و همچنین در پیگیری یک ماه بعد از مداخله در دو گروه اختلاف معنادار آماری داشت (001/0p<). نتیجه گیری: الگوی توانمندسازی خانواده محور سبب بهبود خودکارآمدی مادران شد. این الگو برای مدیریت بهتر رشد و تکامل کودکان توصیه می­شود.